Amerika - Deep South - Tennessee - Nashville

Tot ver in de 20e eeuw had Nashville de naam een “Athene van het Zuiden”te zijn, een bolwerk, gerespecteerd om zijn talrijke onderwijsinstellingen en zijn culturele betrokkenheid. Hiervan wilde men onder andere zichtbaar blijk geven door het Pantheon op ware grootte na te bouwen en men ging inderdaad ook met veel hout en gips aan de slag. De hele onderneming werd in enkele maanden tegen het einde van de vorige eeuw voltooid en was bedoeld als tijdelijk gebouw. Na 24 jaar echter werd besloten een duurzame versie te laten verrijzen. Het houten bouwwerk werd afgebroken en vervangen door degelijker bouwmateriaal. Sinds 1931 omringen 46 Dorische zuilen het gebouw dat tegenwoordig een waardige ambiance biedt voor veel kunstgaleries en steeds wisselende exposities – en af en toe voor klassiek toneel.

Het onderwijsimago van de stad werd afgelost door het financiële imago. Door de concentratie van banken en verzekeringsmaatschappijen werd Nashville de “Wallstreet of the South”. Nog steeds wordt de plaatselijke economie getrokken door bankiers en verzekeraars, op de voet gevolgd door de drukkers, die vooral de religieuze markt bedienen: met Bijbels aan de lopende band. Met zegge en schrijve zevenhonderd kerken (voor een stad van nog geen half miljoen inwoners) is Nashville een soort “Vaticaan van de protestanten”.

Music City USA, het huidige Nashville, heeft nog andere middelen van bestaan. Ze zijn niet te zien maar je kunt ze horen. “Deze stad is op songs gebouwd”, zo heeft een succesvolle muziekproducent het ooit eens geformuleerd. En dat klopt. Musici, platenmaatschappijen, studio’s, muziekuitgevers en agentschappen – Nashville barst ervan. Na Los Angeles bekleedt de stad de tweede muziekindustrie. De rustieke houthakkerskolonie van Schotse en Ierse pioniers is allang uitgegroeid tot grote stad van het klinkende kapitaal. Terwijl de lucratieve zaak met de country & western muziek niet te voorspellen was. De simpele muziek van de provincialen werd aanvankelijk niet als iets bijzonders beschouwd. Wat deze lieden uit de berggehuchten van Tennessee, Kentucky en de twee Carolina’s voordroegen was gewoon Hillbilly of Bluegrass sound, bescheiden klanken van de boerderij – geen verfijnde klanken voor het oor en al helemaal niet geschikt voor export.

Toen de rock ’n roll eind jaren vijftig begon aan te slaan, lag Nashville in muzikaal opzicht nog in diepe slaap gehuld. Veel mensen uit het plaatselijke muziekestablishment waren zelfs kwaad op Elvis omdat ze dachten dat zijn “Heartbreak Hotel” bijvoorbeeld hun muziek op de achtergrond zou dringen en voor hen de zaken zou bederven.

Maar het pakte heel anders uit. De rock ’n roll, luidde de opgang van de country Music in, die tot op heden doorgaat. Elvis, Jerry Lee Lewis, Buddy Holly en de Everly Brothers maakten miljoenen jonge luisteraars v...

Tot ver in de 20e eeuw had Nashville de naam een “Athene van het Zuiden”te zijn, een bolwerk, gerespecteerd om zijn talrijke onderwijsinstellingen en zijn culturele betrokkenheid. Hiervan wilde men onder andere zichtbaar blijk geven door het Pantheon op ware grootte na te bouwen en men ging inderdaad ook met veel hout en gips aan de slag. De hele onderneming werd in enkele maanden tegen het einde van de vorige eeuw voltooid en was bedoeld als tijdelijk gebouw. Na 24 jaar echter werd besloten een duurzame versie te laten verrijzen. Het houten bouwwerk werd afgebroken en vervangen door degelijker bouwmateriaal. Sinds 1931 omringen 46 Dorische zuilen het gebouw dat tegenwoordig een waardige ambiance biedt voor veel kunstgaleries en steeds wisselende exposities – en af en toe voor klassiek toneel.

Het onderwijsimago van de stad werd afgelost door het financiële imago. Door de concentratie van banken en verzekeringsmaatschappijen werd Nashville de “Wallstreet of the South”. Nog steeds wordt de plaatselijke economie getrokken door bankiers en verzekeraars, op de voet gevolgd door de drukkers, die vooral de religieuze markt bedienen: met Bijbels aan de lopende band. Met zegge en schrijve zevenhonderd kerken (voor een stad van nog geen half miljoen inwoners) is Nashville een soort “Vaticaan van de protestanten”.

Music City USA, het huidige Nashville, heeft nog andere middelen van bestaan. Ze zijn niet te zien maar je kunt ze horen. “Deze stad is op songs gebouwd”, zo heeft een succesvolle muziekproducent het ooit eens geformuleerd. En dat klopt. Musici, platenmaatschappijen, studio’s, muziekuitgevers en agentschappen – Nashville barst ervan. Na Los Angeles bekleedt de stad de tweede muziekindustrie. De rustieke houthakkerskolonie van Schotse en Ierse pioniers is allang uitgegroeid tot grote stad van het klinkende kapitaal. Terwijl de lucratieve zaak met de country & western muziek niet te voorspellen was. De simpele muziek van de provincialen werd aanvankelijk niet als iets bijzonders beschouwd. Wat deze lieden uit de berggehuchten van Tennessee, Kentucky en de twee Carolina’s voordroegen was gewoon Hillbilly of Bluegrass sound, bescheiden klanken van de boerderij – geen verfijnde klanken voor het oor en al helemaal niet geschikt voor export.

Toen de rock ’n roll eind jaren vijftig begon aan te slaan, lag Nashville in muzikaal opzicht nog in diepe slaap gehuld. Veel mensen uit het plaatselijke muziekestablishment waren zelfs kwaad op Elvis omdat ze dachten dat zijn “Heartbreak Hotel” bijvoorbeeld hun muziek op de achtergrond zou dringen en voor hen de zaken zou bederven.

Maar het pakte heel anders uit. De rock ’n roll, luidde de opgang van de country Music in, die tot op heden doorgaat. Elvis, Jerry Lee Lewis, Buddy Holly en de Everly Brothers maakten miljoenen jonge luisteraars vertrouwd met een sound die tot dan toe alleen het hart van oudere boeren had verwarmd.

Dit muzikale neveneffect duurde voort in jaren zestig en zeventig, want Bob Dylan, Linda Ronstadt en groepen als Buffalo Springfield, Creedence Clearwater Rivival, The Band en de Eagles hadden – wat instrumenten en tekst betrof – veel overeenkomst met de country & western muziek. Radio uitzendingen en televisieshows – vooral die van Johnny Cash – zorgen voor verdere bekendheid. Cash was toch al een van de artiesten die het meeste publiek trokken omdat hij tussen oud en jong wist te bemiddelen. Voor tieners en twintigers speelde hij samen met Joni Mitchell en Bob Dylan en de rijpere leeftijden bood hij romantiek bij het kampvuur, gedeclameerde, diepdroevige verhalen uit de pionierstijd van het wilde westen.

Sindsdien is country & western een lucratieve zaak, Robert Altmans felle Hollywood film “Nashville” ten spijt. Miljoenen bezoekers stromen jaarlijks hierheen om de Nashville sound eens aan den lijve te ondervinden en zo dicht mogelijk bij de sterren te zijn – het liefst natuurlijk in het Buurt van de country & western, in de Grand Ole Opry.

Deze is al enige tijd geleden van het oude Ryman Auditorium verhuisd naar een dure, met hypermoderne elektronica ingerichte concertzaal. Op vrijdag en zaterdagavond wordt van hieruit de oudste radioshow ter wereld uitgezonden. Met aan de lopende band topartiesten live op kanaal 650 WSM; een twee tot drie uur durende perfecte mengeling van meeslepende muziek, sterrencultus en reclame voor het schilderachtige decor met de rode schuur.

Voor wie geen kaartjes heeft kunnen krijgen, op de “verkeerde” dag in Nashville of de voortdurende commercials tijdens de show in de Opry niet kan verdragen, heeft de stad ook verder nog ruim voldoende muziek te bieden. Behalve de talrijke bars, danstenten en restaurants is het voor liefhebbers van country & western in ieder geval de moeite waard om een bezoek te brengen aan het Opryland Amusement Park, waar dagelijks van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat vier tot zes verschillende countryshows elkaar opvolgen, die absoluut van hoog niveau zijn.

De meeste opnamestudio’s zijn geconcentreerd aan de Music Row, een vierkante mijl in het zuiden van Downtown, waar de talenten en rijzende sterren in de rij staan. “Een goede song”, legt een producer uit, “blijft in deze stad niet langer dan vijf minuten geheim. De meeste tijd ben ik ernaar op zoek. Het is als een diamantmijn. Vaak moet je eerst tien ton troep wegscheppen voor je een edelsteen vindt”.

Wat maakt het uit, de show biz van Nashville schittert ook met menige halfedelsteen. Hetzelfde geldt voor de directe omgeving, waar de sterren, onder meer Roy Acuff, Barbara Mandrell, Conway Twitty, Johnny Cash en Loretta Lynn, hun villa’s of ranches tot hele muzikale pretparken hebben omgebouwd. Liefde voor de muziek en reislust van de bovenste orde.

Breng ook een bezoek aan het Country Music Hall of Fame. De Country Music Hall of Fame en Museum is het thuis van de muziek van Amerika sinds 1967. Als eerbetoon aan de culturele betekenis van de muziek en de heroïsche prestaties van hen die deze muziek gemaakt hebben, werd dit museum in een prachtig mooi gebouw geopend in mei 2001. Gelegen op de westelijke oever van de Cumberland rivier, op slechts een steenworp afstand van het historische Ryman Auditorium en de honky-tonks van Lower-Broadway, siert dit monumentale gebouw de skyline van Nashville. Binnen presenteert het museum de kroonjuwelen van haaruitgebreide collectie en verteld het verhaal van de ontwikkeling van de country en western muziek gedurende de laatste 2 eeuwen. Een schat aan historische videoclips en muziek, dynamische tentoonstellingen en state-of-the-art design, Museum Store, on-site restaurants en prachtige openbare ruimten dragen allemaal bij aan een onvergetelijke Museum ervaring.

Muziekliefhebbers kunnen ook een bezoek aan de RCA Studio’s, Studio B, niet overslaan. De historische RCA Studio B is een van ‘s werelds belangrijkste opnamestudio’s. Meer dan 35.000 liedjes werden tot leven gebracht door de Studio B magie, waaronder meer dan 1.000 Amerikaanse top tien hits, en meer dan 150 Elvis Presley-opnamen (met veel meer dan elke andere studio). Beluister hier de originele opnames!