De Golfkust ten zuiden van Tampa

Met Naples, Sanibel Islands, Fort Myers, Sarasota, Tampa
    
De Golfkust van Florida is een plezierige verrassing voor iedereen die Miami te druk en te trendy vindt en niet veel geeft om het strandgebeuren aan de Atlantische kust met zijn flats. De mooie stranden en rustige stadjes zijn juist hier te vinden.

Vanuit Miami neemt u Route 41, dwars door het Everglades National Park. Onderweg zijn een aantal mooie observatiepunten voor het park, een observatietoren na vijftig kilometer en een omweg naar Monroe Station. U kunt ook stoppen in Everglades City en tussen dit stadje en Naples, aan de kust, een omweg volgen door Route 92 te nemen die voert naar het eiland Marco. De milieubeschermers en de projectontwikkelaars vochten hier een zware veldslag uit, en zoals in veel plaatsen in Florida, waren het de ontwikkelaars die overwonnen. Toch blijft Marco Island, het meest zuidelijke puntje van het bewoonde gedeelte van de Westkust, een aantrekkelijke plek. Het plaatsje Marco straalt iets ouderwets uit, rustig en relaxed, en wat er aan appartementen is gebouwd op het eiland, had een stuk erger gekund. Goodland aan het andere einde van het eiland heeft veel kleine huisjes. Van Marco uit kunt u per boot een labyrint van mango groves bezoeken dat Ten Thousand Islands heet. Op het punt waar u van Route 41 afslaat op de 92 ligt verder Collier Seminole State Park, 2000 hectare onbezoedeld moerasland. De muggen zijn er wel een probleem, net als elders in de Everglades.

Maar eigenlijk heeft u op Marco definitief de wildernis achter u gelaten. De eerste stop aan de Golfkust is Naples, een keurig glimmend gepoetst stadje dat groeit als kool - iets sneller dan goed voor haar is. Veel bejaarden hier, maar goed, dat is Florida. De plattegrond van het stadje is duidelijk: alle Avenues i...

De Golfkust ten zuiden van Tampa

Met Naples, Sanibel Islands, Fort Myers, Sarasota, Tampa
    
De Golfkust van Florida is een plezierige verrassing voor iedereen die Miami te druk en te trendy vindt en niet veel geeft om het strandgebeuren aan de Atlantische kust met zijn flats. De mooie stranden en rustige stadjes zijn juist hier te vinden.

Vanuit Miami neemt u Route 41, dwars door het Everglades National Park. Onderweg zijn een aantal mooie observatiepunten voor het park, een observatietoren na vijftig kilometer en een omweg naar Monroe Station. U kunt ook stoppen in Everglades City en tussen dit stadje en Naples, aan de kust, een omweg volgen door Route 92 te nemen die voert naar het eiland Marco. De milieubeschermers en de projectontwikkelaars vochten hier een zware veldslag uit, en zoals in veel plaatsen in Florida, waren het de ontwikkelaars die overwonnen. Toch blijft Marco Island, het meest zuidelijke puntje van het bewoonde gedeelte van de Westkust, een aantrekkelijke plek. Het plaatsje Marco straalt iets ouderwets uit, rustig en relaxed, en wat er aan appartementen is gebouwd op het eiland, had een stuk erger gekund. Goodland aan het andere einde van het eiland heeft veel kleine huisjes. Van Marco uit kunt u per boot een labyrint van mango groves bezoeken dat Ten Thousand Islands heet. Op het punt waar u van Route 41 afslaat op de 92 ligt verder Collier Seminole State Park, 2000 hectare onbezoedeld moerasland. De muggen zijn er wel een probleem, net als elders in de Everglades.

Maar eigenlijk heeft u op Marco definitief de wildernis achter u gelaten. De eerste stop aan de Golfkust is Naples, een keurig glimmend gepoetst stadje dat groeit als kool - iets sneller dan goed voor haar is. Veel bejaarden hier, maar goed, dat is Florida. De plattegrond van het stadje is duidelijk: alle Avenues in westelijke richting lopen dood op de uitstekende brede zandstranden.

Vanhier neemt u Route 901 noordwaarts. Dat rijdt een stuk minder snel dan Route 41, de vierbaans weg naar Fort Myers, maar wie heeft er haast? De 901 is mooi en voert langs vele prachtige zandstranden, nooit echt druk. Omdat het water aan de Golfkust zo langzaam dieper wordt en er haast geen golfslag is, leent deze kust zich bij uitstek voor pootjebaai vakanties met kinderen. Al toerend komt u door Bonita Beach, een leuke badplaats, met in zijn verlengde Estero Island.

Als u uw weg vervolgt, blijft u op de kustweg, richting Fort Myers Beach. U slaat niet af naar die badplaats, maar gaat verder over Route 867 naar Sanibel Island. Over een tolbrug komt op u op Sanibel en Captiva Island. De bewoners ervan verzetten zich lang tegen de brug en het is gemakkelijk te zien waarom. Maar ook hier wonnen de ontwikkelaars en in 1963 werd de verbinding aangelegd. De eilanden dreigden door ongecontroleerde groei naar de bliksem te gaan, tot in 1974 Sanibel zich op goed Amerikaanse wijze afscheidde van Lee County, zijn eigen bestuur regelde en de project ontwikkeling een halt toeriep.

De toeristentrekpleister van de eilanden zijn niet zozeer de prachtige natuurparken als de Darling National Wildlife Refuge, hoewel daar veel vogelsoorten te zien zijn, maar de schelpen op de witte stranden. De getijden gooien ze bij de duizenden op het strand, zodanig dat je soms helemaal geen zand meer ziet. Dus lopen er duizenden mensen gebogen rond (gekscherend wordt deze houding wel de Sanibel Stoop genoemd), op zoek naar mooie exemplaren. Ook de schelpenzoekers zijn tegenwoordig aan strenge regels onderworpen. Ze mogen niet meer dan twee levende schelpen per persoon meenemen. Volgens de experts vind je de mooiste exemplaren na een noord- tot noordwester storm, die een tapijt van schelpen achterlaat vandertig kilometer lang en al gauw dertig centimeter diep.

Om het oude Florida, van vòòr de projectontwikkelaars, te zien, moet u naar de plaatsen waar de auto niet kan komen. Per watertaxi kunt u bijvoorbeeld naar North Captiva Island, dat niet met de rest verbonden is. Niet dat hier geen ontwikkeling plaatsvindt. Het aantal huizen neemt toe, veelal huizen die je per week kunt huren, rondom het dorp dat alleen per boot of per prive vliegtuig is te bereiken. De mensen rijden er rond in golfwagentjes, wat vergeleken met een auto een marginale verbetering is maar nog ver blijft van het paradijs voor de zondeval.

Fort Myers, de City of Palms, is de afgelopen twintig jaar enorm gegroeid. Thomas Edison zag al een eeuw geleden (nog voordat de uitivnding van de airconditioning Florida leefbaar maakte) de aantrekkelijke kanten van dit gebied en bouwde er zijn winterhuis in 1886. Het klimaat in Florida was inderdaad goed voor de toen 39-jarige Edison die er tot zijn dood op 84-jarige leeftijd woonde, en in Fort Myers een aantal van zijn grote uitvindingen deed. Het Edison Winter Home and Museum ligt aan McGregor Boulevard (State Road 867, staat ook aangegeven op de Rand McNally). Het huis van Edison was een van de eerste gebouwen in Amerika die geprefabriceerd waren. In dit geval in Maine, vanwaar het met vier boten naar Fort Myers werd gevaren.

Vanuit Fort Myers kunt u de Everglades Jungle Cruise nemen over de Caloosahatchee River naar de rand van waar het park begint. Dit gedeelte is overigens niet meer deel van het National Park en daarom nog meer bedreigd door bijvoorbeeld lage waterspiegels door te veel onttrekking door de steden. Voor wie echt de rimboe in wil biedt een vijfdaagse tour naar het gigantische Lake Okeechobee met de Lazy Bones Shanty Boat Cruise nog meer avontuur.

Aan de andere kant van de baai ten noorden van Fort Myers, Charlotte Harbor genaamd, volgen we een stukje van Route 41, maar pakken de afslag van de 776 naar El Jobean. Als we de weg tot het eind volgen komen we op het Gasparilla Island. Aan het eind ligt op Boca Grande, een stadje van rijke jachtbezitters die hier komen foerageren. Boca Grande Pass is een plek waar sportvissers tarpoenen proberen te vangen.

Volg van hieruit de weg noordwaarts langs het water (Route 775) en u komt daar talloze plaatsjes met meer of minder mooie stranden. De eerstvolgende grotere plaats is Venice, een stadje dat nog werd ontworpen in de begintijd van de ontwikkeling van Florida en daarom kan bogen op brede boulevards en een open structuur. Ook hier plenty mogelijkheden voor de gezinsvakantie.

Tegenwoordig is Venice het winterkwartier van het beroemde Ringling Brothers and Barnum & Baily Circus. Van Venice is het nog korte afstand naar Sarasota, een uitzonderlijk plezierig stadje dat het culturele hart is van Florida. Die status dankt destad aan de langdurige aanwezigheid van John Ringling, de circusbaas van The Greatest Show on Earth, die hier oorspronkelijk de winter doorbracht met zijn troepen. De gebouwen van het circus zijn nog te zien langs de grote weg. Er worden pogingen gedan om ze te herstellen. Voor zichzelf bouwde Ringling een soort Venetiaans dogenpaleis dat nu te bezoeken is als The John and Mable Ringling Museum of Art. Veel schrijvers en artiesten hebben hier hun tenten opgeslagen, inclusief een Nederlandse delegatie. De dirigent Edo de Waart woont er, net als deschrijver Max Dendermonde. Je ziet gemakkelijk wat het plaatsje aantrekkelijk maakt, al heeft het wel iets afstandelijks omdat de rijke bewoners op hun rust gesteld zijn en dat ook laten merken. Soms krijg je het gevoel dat het ook wel iets te keurig aangeharkt is. Het stadscentrum is een plein waaraan restaurants, boekwinkels en niet te goedkope boetieks zijn te vinden. Voor een moderne Amerikaanse stad straalt het een plezierige kleine stadssfeer uit.

Veel groter is een van de snelst groeiende steden van Florida en het eindpunt van deze toer: Tampa. Het is op zichzelf geen stad die uitnodigt tot een langer verblijf. Maar als u er toch door komt of als u er vandaan vliegt, dan is het de moeite waard om er een dag zoek te brengen. Het mooiste museum is het Museum of African American Art (zie ook Amerika, najaar 1995), waarin de ontwikkeling van de zwarte kunst wordt gevolgd en waar een paar prachtige stukken hangen. Het Tampa Museum of Modern Art heeft een goede klassieke afdelingen veel twintigste eeuwse Amerikaanse kunst. Er zijn ook geregeld interessante tijdelijke tentoonstellingen. Een trekpleister vlak bij Tampa is Bush Gardens, een themapark gewijd aan Afrika. De combinatie van dierentuin, muziek en dans, jungle- en kermisattracties is zeer populair.