Tussen New Orleans en het stadje Natchez liggen aan de rivier nog een aantal van de grote plantagehuizen die herinneringen oproepen aan de achttiende eeuw. Ook zonder verheerlijking van de tijd voor de Burgeroorlog, waar sommige zuiderlingen last van hebben, is het een mooie historische tocht.
Al heeft u Oak Alley Plantation nooit gezien, u kent het plaatje. Oak Alley is het archetype van de zuidelijke plantage: een lange oprijlaan overschaduwd door oude eiken, uitlopend op een fors bemeten landhuis met veel witte zuilen en tierlantijnen. Spaans mos hangt aan de bomen. Een ondefinieerbare sfeer van vergane glorie en vervlogen tijden hangt over de setting.
Dit is Gone with the Wind! Oak Alley is de ultieme ansichtkaart van het oude Zuiden, een restant uit de tijd dat King Cotton in het Zuiden regeerde en de plantagehouders het breed lieten hangen, over de ruggen van hun slaven. De tijd ook, van ongeveer 1830 tot aan de Burgeroorlog, dat de Mississippi de grens was van de beschaafde wereld en dat de bewoners van deze contreien, althans de lieden die het er voor het zeggen hadden, zichzelf zagen als een verfijnde elite met een hoogstaande cultuur. Een Amerikaanse aristocratie.
Enfin, het vervloog allemaal in de wind van de Burgeroorlog. Op zoek naar de restanten ervan, rijdt u van New Orleans, de stad waar de geproduceerde katoen werd geëxporteerd naar een begerige wereld en waar de elite met enige regelmaat de bloemetjes buitenzette, naar Natchez, toen en nu het stadje dat het oude Zuiden perfect symboliseert.
>> lees meer -->
Tussen New Orleans en het stadje Natchez liggen aan de rivier nog een aantal van de grote plantagehuizen die herinneringen oproepen aan de achttiende eeuw. Ook zonder verheerlijking van de tijd voor de Burgeroorlog, waar sommige zuiderlingen last van hebben, is het een mooie historische tocht.
Al heeft u Oak Alley Plantation nooit gezien, u kent het plaatje. Oak Alley is het archetype van de zuidelijke plantage: een lange oprijlaan overschaduwd door oude eiken, uitlopend op een fors bemeten landhuis met veel witte zuilen en tierlantijnen. Spaans mos hangt aan de bomen. Een ondefinieerbare sfeer van vergane glorie en vervlogen tijden hangt over de setting.
Dit is Gone with the Wind! Oak Alley is de ultieme ansichtkaart van het oude Zuiden, een restant uit de tijd dat King Cotton in het Zuiden regeerde en de plantagehouders het breed lieten hangen, over de ruggen van hun slaven. De tijd ook, van ongeveer 1830 tot aan de Burgeroorlog, dat de Mississippi de grens was van de beschaafde wereld en dat de bewoners van deze contreien, althans de lieden die het er voor het zeggen hadden, zichzelf zagen als een verfijnde elite met een hoogstaande cultuur. Een Amerikaanse aristocratie.
Enfin, het vervloog allemaal in de wind van de Burgeroorlog. Op zoek naar de restanten ervan, rijdt u van New Orleans, de stad waar de geproduceerde katoen werd geëxporteerd naar een begerige wereld en waar de elite met enige regelmaat de bloemetjes buitenzette, naar Natchez, toen en nu het stadje dat het oude Zuiden perfect symboliseert.
Nostalgische zuiderling
Een paar dagen New Orleans zal u doen acclimatiseren in het zuidelijke klimaat, letterlijk en figuurlijk. Het is een raar geval, New Orleans, meer een stadje dan een stad voor zover het gaat om het French Quarter. Sfeervolle straten met mooie huizen voorzien van het typische gietijzeren hekwerk, goede muziek, lekker eten en mooie musea.
Na uw verblijf in New Orleans gaat u op weg richting Natchez, het stadje aan de Mississippi dat met zijn schat aan huizen uit de antebellum tijd (vooroorlogs in het Zuiden is altijd voor de Burgeroorlog) het complement vormt van New Orleans: een plaats waar iedereen de rol speelt van nostalgische zuiderling, van dromer over de verloren tijd. Voor sommige hardnekkige lieden is dat nog steeds de Lost Cause, alsof er met de Burgeroorlog en de teloorgang van het oude Zuiden een ideale samenleving verdween. Het is allemaal interessanter als je probeert je in te leven in het perspectief van toen, in plaats van te kijken met de ogen van nu. U zal dol zijn op het Zuiden, op het eten, de mensen, het landschap, de diepe sporen die de geschiedenis hier getrokken heeft.
Hoog in hun bol
U neemt de River Road, de weg langs de Mississippi, tussen New Orleans en Baton Rouge. De weg op zich heeft niet zo veel te bieden. In het kader van het opstoten in de vaart der volkeren van het Zuiden hebben zich aan de rivier tientallen grote chemische bedrijven gevestigd, zodat de mooiste oude huizen tegen een horizon staan van rook uitbrakende schoorstenen. Van de rivier zie je ook niet veel. Sinds de grote overstroming van 1927 zijn de dijken langs de Mississippi zo hoog gemaakt dat je er ook echt op moet klauteren om het water te zien. Het neemt heel wat weg van de functionaliteit van de landhuizen, die vroeger met hun gezicht naar de rivier lagen: daar moest immers de katoen worden afgevoerd.
De River Road loopt aan beide kanten van de Mississippi, die hier grote slingers maakt. Enige planning is verstandig, want er zijn maar twee bruggen, de Veterans Memorial Bridge tussen Lutcher en Vacherie, en de Sunshine Bridge tussen Burnside en Donaldsonville (en een pont tussen Reserve en Edgard). Afgezien van de Bed & Breakfasts in de landhuizen zelf, zijn er relatief weinig motels hier en ook benzinestations zijn niet dik gezaaid. Een goede handleiding is Plantation Homes along the River Road van David King Gleason, bij elk huis te koop voor $3,50.
De eerste stop vanuit New Orleans is Destrehan Plantation. Een mooi begin, want Destrehan werd opgezet door een vrije zwarte man, Charles Paquet. Dat kon ook in het Oude Zuiden. Na een video van een minuut of twintig over de wisselende eigenaars (Amoco, een oliemaatschappij, onder andere) gaan we mee met de rondleiding. Zoals we bij veel landhuizen zullen ervaren, worden die gegeven door vlot pratende ervaren gidsen die een arsenaal aan familiegeschiedenis en anekdotes te voorschijn toveren. Destrehan vertelt al iets over de geschiedenis van deze streek in de simpele vaststelling dat de oorspronkelijke Franse koloniale stijl van het gebouw tussen 1830 en 1840 werd omgevormd in een Greek Revival stijl. Dat waren de jaren dat de plantagehouders het hoog in hun bol begonnen te krijgen. De jaren van King Cotton.
U volgt de River Road aan de westzijde van de Mississippi, richting Baton Rouge. San Francisco Plantation is niet genaamd naar de stad, maar is een verbastering van sans frusquin, wat zoveel wil zeggen als zonder een cent. Dit is geen indicatie van hoe goedkoop het gebouw is aangelegd maar juist van de onbeperkte hoeveelheid geld die de Fransman Edmond Zonier Marmillion er in
Agent Login
@NIEUWSBRIEF Aanmelden
Kamerprijs per nacht o.b.v. logies & ontbijt
