Amerika - Deep South - Virginia - Shenandoah National Park

Slechts even laat de vermoeide, knokige dame in Virginia zich van haar mooiste kant zien. Na honderden jaren intensief te zijn gebruikt voor akkerbouw, houtindustrie en landbouw, gunt Virginia het gebied sinds 1935 de rust om langzaam te herstellen. En in de middelste twee weken van oktober, als de temperatuur daalt, de dagen korter worden en de mist over de bergen trekt, dan laten de bomen van Shenandoah National Park hun bladeren naar beneden dwarrelen in een goudgeel, paars-rood en roestbruin decor waar de wind ruist en droge, gekrulde bladeren ritselen. Het is herfst en Shenandoah geeft langzaam haar geheim prijs.

In grote getale zweven ze langs de berghellingen van Virginia boven Interstate 66. Haviken op doortocht naar het warme zuiden. Ze zijn op zoek naar prooi in de valleien tientallen meters beneden hen. Door hun tijdelijke jachtgebied slingert met lome bochten de snelweg van Washington D.C. naar het plaatsje Front Royal; het noordelijkste punt van Shenandoah National Park. Front Royal heeft charme en je kan er nog een beetje de authentieke warmte voelen die het dorpje vroeger ongetwijfeld heeft gehad. En dat mag een knappe prestatie worden genoemd omdat de meeste van dit soort plekken door een dichtbij gelegen attractie vaak van die plezierige, ontspannen ingetogenheid zijn ontdaan door de kracht van de heilige dollar.

Aan de hoofdstraat van Front Royal staan nog een paar karakteristieke vierkanten blokwinkels die 'alles' verkopen, een paar woonhuizen met de typische veranda en een eenzame ouderwetse wasserette. De enkele restaurants, zoals The Feed Mill , ademen een genegen gezelligheid uit. Front Royal is de perfecte start voor de ontdekking van Shenandoah.

De noordelijke ingang van het park bevindt zich een paar honderd meter ten zuiden van Front Royal. Daar begint de Skyline Drive, die over een lengte van 105 mijl al glooiend over de vele toppen van Shenandoah slingert en in het zuiden, bij de uitgang van het park, overgaat in de Blue Ridge Parkway; het groene koord tussen Great Smoky Mountains National Park, dat per jaar tien miljoen bezoekers trekt en Shenandoah, dat het moet doen met 1,8 miljoen gasten. Gasten die niet in al te grote getalen op de winter afkomen -sommige delen van het park zijn dan afgesloten-, die in de lente de meeste prachtige azalea's laten voor wat ze zijn en de helgroene varens aan zich voorbij laten gaan in de zomer. Men gaat naar Shenandoah voor de herfst.

Het is doodstil in het bos. De bladeren zijn hier geel. Heel erg geel. Slechts de zwarte rotsen en de bruine stammen en takken doorbreken de felle kleur. Je schrikt op van het lawaai van krakende takken. Na een paar kilometer wandelen in Shenandoah ben je al gewend dat het enige geluid afkomstig is van vallende eikels en ritselende bladeren. Als je stilstaat, hoor je de ...

Slechts even laat de vermoeide, knokige dame in Virginia zich van haar mooiste kant zien. Na honderden jaren intensief te zijn gebruikt voor akkerbouw, houtindustrie en landbouw, gunt Virginia het gebied sinds 1935 de rust om langzaam te herstellen. En in de middelste twee weken van oktober, als de temperatuur daalt, de dagen korter worden en de mist over de bergen trekt, dan laten de bomen van Shenandoah National Park hun bladeren naar beneden dwarrelen in een goudgeel, paars-rood en roestbruin decor waar de wind ruist en droge, gekrulde bladeren ritselen. Het is herfst en Shenandoah geeft langzaam haar geheim prijs.

In grote getale zweven ze langs de berghellingen van Virginia boven Interstate 66. Haviken op doortocht naar het warme zuiden. Ze zijn op zoek naar prooi in de valleien tientallen meters beneden hen. Door hun tijdelijke jachtgebied slingert met lome bochten de snelweg van Washington D.C. naar het plaatsje Front Royal; het noordelijkste punt van Shenandoah National Park. Front Royal heeft charme en je kan er nog een beetje de authentieke warmte voelen die het dorpje vroeger ongetwijfeld heeft gehad. En dat mag een knappe prestatie worden genoemd omdat de meeste van dit soort plekken door een dichtbij gelegen attractie vaak van die plezierige, ontspannen ingetogenheid zijn ontdaan door de kracht van de heilige dollar.

Aan de hoofdstraat van Front Royal staan nog een paar karakteristieke vierkanten blokwinkels die 'alles' verkopen, een paar woonhuizen met de typische veranda en een eenzame ouderwetse wasserette. De enkele restaurants, zoals The Feed Mill , ademen een genegen gezelligheid uit. Front Royal is de perfecte start voor de ontdekking van Shenandoah.

De noordelijke ingang van het park bevindt zich een paar honderd meter ten zuiden van Front Royal. Daar begint de Skyline Drive, die over een lengte van 105 mijl al glooiend over de vele toppen van Shenandoah slingert en in het zuiden, bij de uitgang van het park, overgaat in de Blue Ridge Parkway; het groene koord tussen Great Smoky Mountains National Park, dat per jaar tien miljoen bezoekers trekt en Shenandoah, dat het moet doen met 1,8 miljoen gasten. Gasten die niet in al te grote getalen op de winter afkomen -sommige delen van het park zijn dan afgesloten-, die in de lente de meeste prachtige azalea's laten voor wat ze zijn en de helgroene varens aan zich voorbij laten gaan in de zomer. Men gaat naar Shenandoah voor de herfst.

Het is doodstil in het bos. De bladeren zijn hier geel. Heel erg geel. Slechts de zwarte rotsen en de bruine stammen en takken doorbreken de felle kleur. Je schrikt op van het lawaai van krakende takken. Na een paar kilometer wandelen in Shenandoah ben je al gewend dat het enige geluid afkomstig is van vallende eikels en ritselende bladeren. Als je stilstaat, hoor je de wind door de takken ruisen. Soms zucht hij en blijven de bladeren nog net aan de takken hangen. Het volgende briesje is genoeg om in een ruk tientallen naar de beneden te doen dwarrelen.

Nogmaals kraken er een paar oude takken. Na een paar tellen rent voor je een zwarte beer vanachter een grote dikke boomstronk weg in zijn karakteristieke huppeldraf. Ondanks de wirwar van omgevallen bomen en heup-hoge struiken, is de beer binnen een handomdraai verdwenen. Er leven ongeveer vierhonderd beren binnen het park leven.

Shenandoah is een verraderlijk park omdat ze je de indruk kan geven dat je haar binnen een dag kunt bezichtigen. In principe is dat mogelijk. De Skyline Drive is binnen vijf uur te berijden - net iets langer dan de gemiddelde tijd die bezoekers in nationale parken van Amerika besteden - maar de route is te veeleisend voor de bestuurder om op zijn gemak iets van het park te kunnen ontwaren terwijl hij rijdt. Hij die meer wil, zal moeten terugkomen om weer een klein stukje van Shenandoahs geheim te kunnen ontrafelen. Wanneer je dieper in het park dringt en je het park jouw tijd gunt, onthult zij als waardering haar mooiste aanblikken. Bovendien: wat is de herfst zonder dat je de geur van dorre bladeren en vochtige lucht enige tijd hebt kunnen opsnuiven?

Een van de bijzondere gezichten van het park zie je wanneer je de Stony Man Mountain Trail loopt. Zoals alle 'hikes' begint ook deze bij de Skyline Drive, milepost 41.7. Je begint met een stukje van de Appalachian Trail, die als een soort slagader voor alle 'sidetrails' door het park loopt. Op het punt waar deze route de Passamaquoddy-trail kruist, zie je vanaf de vervaarlijk overhangende kliffen van Little Stony Man een prachtig panorama over Hughes River Gap waar de kleuren van de verschillende bomen heel scherp - van boom tot boom - zijn te onderscheiden.

Zestig jaar geleden zijn er 15 herten in Shenandoah uitgezet en op dit moment leven er duizenden in het bos zonder enige natuurlijke vijand. Nu gaan er hardnekkige geruchten dat er wel eens een paar witstaarten zijn verdwenen tussen de kaken van een Mountain Lion, waarvan sommigen zeggen hem te hebben gesignaleerd. Maar officieel leeft deze bergleeuw, panter of luipaard niet in Shenandoah zolang niemand een foto van het beest heeft kunnen maken of er geen goed geconserveerde sporen van hem zijn gevonden. Wel leven in het park talloze andere wilde dieren waaronder kalkoengieren, rode en grijze vossen, raven, bobcats, zwarte beren, raccoons, verschillende soorten slangen (waaronder de giftige copperhead en timber rattlesnake) bevers en natuurlijk ontelbaar veel eekhoorns die overal de bomen in schieten, door de bladeren sprinten en met elkaar vechten om het herfstvoedsel.

Je passeert Skyland, het oude resort, dat op de helft van de Skyline Drive is gelegen. Er staan enkele oude vakantiehuisjes, een bezoekerscentrum, een restaurant en een amfitheater. Skyland heeft een belangrijke plaats ingenomen in de totstandkoming van Shenandoah. De eigenaar, George Pollock, staat te boek als de drijvende kracht achter het idee om het gebied aan te bevelen bij de commissie die in opdracht van het ministerie van binnenlandse zaken en de National Park Service (NPS) een plaats diende uit te zoeken voor een nationaal park in de Appalachen. Ene Harold Allen uit Washington, een frequente gast van het vakantieverblijf, hoorde van de plannen van de NPS en hij schreef Pollock 'Why not Skyland?', zo is te lezen in de boeken 'Shenandoah Heritage' en 'Shenandoah Secrets' . Pollock antwoordde niet. Allen hield vol en nam een paar weken later een kopie van de vragenlijst mee, die was uitgegeven door de Parkservice, naar Skyland. Allen kreeg het voor elkaar Pollock en George Judd -een andere gast- enthousiast te maken. Later zouden ze zich zelf omschrijven als de drie 'park nuts', de drie park-gekken.

Hun inzet werd beloond toen zij andere organisaties achter zich kregen die in eerste instantie andere gebieden in Virginia wilden aanbevelen bij de NPS. In december 1924 raakte de realisatie in een stroomversnelling toen de vele verschillende organisaties (waaronder de Shenandoah National Park Association en het Southern Appalachian National Park Committee) hun uiterste best deden om zoveel mogelijk geld in te zamelen om zodoende zonder 'public money' de staat Virginia in staat te stellen het land van Shenandoah te kunnen kopen van de grote landeigenaren. Daarmee kon worden begonnen toen in 1926 het Amerikaanse Congres in Washington een wet aannam die de stichting van Shenandoah National Park mogelijk maakte.

Mountain people

De verhoogde publiciteit omtrent het toekomstige park belichtte ook de woonsituatie van de mensen die tot dan toe altijd hadden geleefd op de hellingen van wat nu Shenandoah is. De 'mountain people', zoals ze in die tijd werden genoemd, waren arme sloebers die in zelf gebouwde houten barakken woonden en hun hoofd boven water probeerden te houden op de inmiddels uitgeputte akkergrond en afgematte weide