Amerika - Deep South - North Carolina - The Outer Banks

De Outer Banks spelen met verbeeldingskracht. De sikkelvormige eilandengroep die voor de kust van North Carolina ligt gedrapeerd ziet er op de kaart kwetsbaar uit. Orkanen houden er veelvuldig huis en stormen kunnen er meedogenloos zijn. Maar wanneer je je eenmaal beweegt op het dunne stukje duin in de oceaan, merk je er weinig van dat de Outer Banks op sommige stukken niet meer dan honderd meter breed is. Officieel behoort het tot het Zuiden van de Verenigde Staten, maar de Outer Banks zijn geheel eigen. Slechts in Ocracoke, het mooiste dorpje van de Banks, voel je het zuiden en spreken de bewoners er met een Southern Accent.

De Outer Banks vormen een soort halve maan om de kust van North Carolina. De kustlijn is 180 mijl lang en loopt vanaf de staatslijn met Virginia tot aan Cape Lookout, vlak bij de grens van South Carolina. Het gebied is een waar paradijs voor (trek)vogels en de oceaan wordt door veel soorten gebruikt als jachtgebied. Tussen Knotts Island in het noorden en Cape Lookout ligt vooral strand (aan de oceaankant), duinen, een paar dorpjes (negentien) en een hoop lokale geschiedenis. De Outer Banks is een plek die de verbeeldingskracht op zijn top laat werken als je nog niet in het gebied bent geweest. Als je eenmaal voet op de Banks hebt gezet, blijkt deze bijzondere plek minder veeleisend.

De Outer Banks zijn waarschijnlijk ontstaan doordat vegetatie het zand - dat telkens boven het zeeniveau uitkwam - op zijn plaats heeft kunnen houden. De zaadjes van de verschillende planten werden (en worden) door vogels meegenomen en via hun ontlasting belandden de zaadjes op het zand. Om te kunnen groeien hebben de zaadjes water nodig; zoet water, en geen zout (oceaan) water. Omdat de Outer Banks nog net binnen het subtropische klimaat van het Zuiden vallen, heeft de vele regenval in het gebied er voor gezorgd dat het zout, waar planten niet tegen kunnen, dieper de grond in zinkt. Onder de Outer Banks is dus een soort bel zoet water komen te zitten. En dat reservoir levert het nodige zoete water op voor de planten die zich daardoor kunnen handhaven en een anker zijn voor de Outer Banks.

Hoewel de zandbanken uiteindelijk een 'vaste plek' hebben gekregen door de plantengroei, bewegen de Banks zich nog altijd richting het westen. Het principe is hetzelfde dat geldt voor de eilanden van de Waddenzee. Ook die stukken zand verschuiven steeds meer richting de Friese en Groningse kust. De oceaan schuurt aan de ene kant het gebied af en aan de 'stillere' kant van de 'sound' groeit het land aan doordat het slip in het relatief stille water kan bezinken en aan kan groeien tot land. Tot op de dag van vandaag kruipen de Banks een paar centimeter per jaar westwaarts en zullen dus uiteindelijk ooit de kust van North Carolina bereiken.

Maar niets staat vast op de Outer Banks. Hoewel het er,...

De Outer Banks spelen met verbeeldingskracht. De sikkelvormige eilandengroep die voor de kust van North Carolina ligt gedrapeerd ziet er op de kaart kwetsbaar uit. Orkanen houden er veelvuldig huis en stormen kunnen er meedogenloos zijn. Maar wanneer je je eenmaal beweegt op het dunne stukje duin in de oceaan, merk je er weinig van dat de Outer Banks op sommige stukken niet meer dan honderd meter breed is. Officieel behoort het tot het Zuiden van de Verenigde Staten, maar de Outer Banks zijn geheel eigen. Slechts in Ocracoke, het mooiste dorpje van de Banks, voel je het zuiden en spreken de bewoners er met een Southern Accent.

De Outer Banks vormen een soort halve maan om de kust van North Carolina. De kustlijn is 180 mijl lang en loopt vanaf de staatslijn met Virginia tot aan Cape Lookout, vlak bij de grens van South Carolina. Het gebied is een waar paradijs voor (trek)vogels en de oceaan wordt door veel soorten gebruikt als jachtgebied. Tussen Knotts Island in het noorden en Cape Lookout ligt vooral strand (aan de oceaankant), duinen, een paar dorpjes (negentien) en een hoop lokale geschiedenis. De Outer Banks is een plek die de verbeeldingskracht op zijn top laat werken als je nog niet in het gebied bent geweest. Als je eenmaal voet op de Banks hebt gezet, blijkt deze bijzondere plek minder veeleisend.

De Outer Banks zijn waarschijnlijk ontstaan doordat vegetatie het zand - dat telkens boven het zeeniveau uitkwam - op zijn plaats heeft kunnen houden. De zaadjes van de verschillende planten werden (en worden) door vogels meegenomen en via hun ontlasting belandden de zaadjes op het zand. Om te kunnen groeien hebben de zaadjes water nodig; zoet water, en geen zout (oceaan) water. Omdat de Outer Banks nog net binnen het subtropische klimaat van het Zuiden vallen, heeft de vele regenval in het gebied er voor gezorgd dat het zout, waar planten niet tegen kunnen, dieper de grond in zinkt. Onder de Outer Banks is dus een soort bel zoet water komen te zitten. En dat reservoir levert het nodige zoete water op voor de planten die zich daardoor kunnen handhaven en een anker zijn voor de Outer Banks.

Hoewel de zandbanken uiteindelijk een 'vaste plek' hebben gekregen door de plantengroei, bewegen de Banks zich nog altijd richting het westen. Het principe is hetzelfde dat geldt voor de eilanden van de Waddenzee. Ook die stukken zand verschuiven steeds meer richting de Friese en Groningse kust. De oceaan schuurt aan de ene kant het gebied af en aan de 'stillere' kant van de 'sound' groeit het land aan doordat het slip in het relatief stille water kan bezinken en aan kan groeien tot land. Tot op de dag van vandaag kruipen de Banks een paar centimeter per jaar westwaarts en zullen dus uiteindelijk ooit de kust van North Carolina bereiken.

Maar niets staat vast op de Outer Banks. Hoewel het er, als je er overheen rijdt, erg rustig aandoet, zie je het zand van de soms maar een meter hoge duinenrij over de weg stuiven. Een beetje storm met volle maan en het zeewater gutst over Highway 12. Bovendien moet je, wanneer je van noord naar zuid rijdt, een aantal bruggen over en een veerboot nemen. De brug bij Whalebone Junction naar Bodie Island of Roanoke Island, de grote brug over de Oregon Inlet en de boot van Hatteras naar Ocracoke Island. Allemaal omdat een stormachtige oceaan daar ooit gaten heeft geslagen in het duinenschild. De 'inlet' bij Portsmouth Island (onder Ocracoke Island) ontstond in 1954 en een jaar later sloeg de zee iets zuidelijker een gat bij Core Banks. Elke storm is een potentiele dreiging.

De golven zijn laag, de zon net afdoende warm en het zand is schoon. Af en toe vliegt er een klein oud propellor-vliegtuigje over. Tussen Collingtton en Kills Devil Hills ligt een piepklein vliegveldje ligt waar toeristen een vlucht kunnen maken om een beetje te kunnen ervaren wat de gebroeders Wright hier hebben gezien toen de op de zandduinen van Kill Devil Hills aan het begin van deze eeuw hun eerste 'vluchten' met een machine maakten. Tussen de duinen staat een 'memorial' van buitengewonen grote proporties. Het blijkt een trekpleister te zijn.

Bruine pelikanen scheren over de lage golven. In formatie van vijf of zes zweven ze in zuidelijke richting. Om de vijf minuten weer een nieuwe groep. Het gaat een paar uur zo door. Af en toe komen er een paar vanuit zuidelijke richting aanvliegen. Heel soms steekt een pelikaan de Outer Banks over, zweeft over de duinen, over de huizen, motels en appartementen, over de Beachroad, over de US 158 en landt in de Albemarle Sound aan de 'binnenkant' van de Outer Banks. De populatie is enorm toegenomen, de maatregelen om allerlei pesticide te weren hebben geholpen. De pelikaan is terug.

Bij zonsopgang duiken er tientallen als ongecontroleerde vissers in de oceaan. Baff. Even verdwijnen ze onder het opspattende water. Sommige zweven laag over het water, sommige dobberen, andere schrikken even van een klein beetje menselijke activiteit langs de kustlijn. De meeuwen doen mee met de pelikanen en ook de kleine plovers (pluviers) hebben hun mouwen opgestroopt. Ze dribbelen met de vloedlijn mee en pikken, alsof ze hun handen op de rug hebben, hun snaveltjes in het natte zand en zijn op zoek naar kleine schelpdiertjes. Soms worden ze verrast door een aanspoelende golf, schrikken op, en vliegen in een reflex een paar meter verder. Op zoek naar meer eten.

Vlak aan het strand staan de karakteristieke huizen die de Outer Banks een afwijkend decor meegeven in vergelijking met de rest van de Atlantische kust. De huizen zijn gebouwd in de Nags Head-stijl en deze stijl is blijkbaar alleen hier populair en niet in Florida, Georgia, Virginia, New Hampshire en Maine. De vakantiehuizen op de Outer Banks zijn gebouwd om tegen een stootje van de zee te kunnen. Ze staan op betonnen palen, opdat de zee er onder door kan spoelen. De houten gebouwen zijn kleurloos, elke verf zou er binnen een paar dagen zijn afgesleten door het zoute water en de wind met de fijne zandkorrels. Niemand schildert zijn huis. De huizen die direct aan zee staan hebben weinig franje en zijn eigenlijk meer grote, stevige hutten. Achter de eerste duinenrij zijn ze mooier in de afwerking en hebben meer balkons en trappen die buiten langs naar hogere verdiepingen leiden. Sommige huizen zijn wat vierkant, maar andere hebben kleine torentjes, spitse daken of grappige vormen waarin het hout is gebruikt om optisch vreemde vormen te creëren. Bijna alle huizen ten noorden van Cape Hatteras zijn op deze manier ontworpen. In de buurt van Buxton zijn de huizen gewoner, normaler. Waarom? Geen idee. Het is ongeveer de enige vraag waar het uitstekende boek uit 1958 van historicus David Stick (The Outer Banks of North Carolina) geen antwoord op geeft.

Ten noorden van Southern Shores is de bouw van de huizen gelijk aan de bewoners: chiquer. In Corolla, de plek waar de beroemde paarden van Corolla in het wild lopen, zijn de huizen groter en staan ze in aparte groepjes waar de bewoners liever niet hebben dat je er iets gaat zoeken. Er wapperen veel Amerikaanse vlaggen en er staan dure Europese auto's voor de deur. De huizen hebben namen als Pirates' nest. Palmbomen en woestijnplanten staan in tuinen. Alles mooi aangeharkt. Er is niemand te zien. De luxe eetgelegenheden zijn gesloten. Middenin Corolla staat de vuurtoren. Er zijn slechts een paar strandopgangen die je als simpele ziel mag gebruiken, de rest is prive-gebied van de eigenaren van de huizen. Dit kom je tegen op de hele Outer banks, maar op de noordelijke punt komen niet zoveel gewone mensen een dagje zonnen of vissen. Het strand is er leger dan leeg.

In Duck, 24 mijl onder Corolla is het iets drukker en iets minder hoog van de toren. De weg slingert zich door Duck en via Whalehead en Sanderling kom je weer op de US 158, de strip van de Outer Banks met de chicken wings, midnight golf, beach bargains en hel verlic